De opmerkingen die je krijgt bij een maagverkleining en afvallen
Als je een maagverkleining ondergaat en daarna veel afvalt, verandert er veel. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor de mensen om je heen.
En met die verandering… komen ook de opmerkingen.
Wat mij opviel, is dat die opmerkingen eigenlijk in fases kwamen. Drie fases, om precies te zijn. En eerlijk? In geen enkele fase doe je het “goed”.
Fase 1: Voor de operatie
Voordat ik überhaupt geopereerd werd, had iedereen al een mening.
“Maar dat heb je toch helemaal niet nodig?”
“Waarom zou je in een gezond lichaam laten snijden?”
(Als het een gezond lichaam was, zou het niet als morbide obesitas gezien worden hè Gerda.)
“Ohh je kiest de makkelijke weg omdat je te lui bent om je best te doen.”
Wat mensen vaak vergeten, is dat een maagverkleining geen spontane beslissing is.
Het is niet dat je op een ochtend wakker wordt en denkt: laat ik vandaag eens een ingrijpende operatie doen voor een paar kilo.
Het is een traject. Een proces. En vaak… een laatste redmiddel.
Een maagverkleining is geen wondermiddel. Het is geen “makkelijke weg”. Het is een hulpmiddel. Een stok achter de deur. En vooral: iets waar je de rest van je leven mee moet leven.
Fase 2: Tijdens het afvallen
En dan begin je met afvallen.
“Jeetje wat gaat het snel zeg.”
“Je zal het wel lekker makkelijk vinden zo.”
“Ik moet ook een kilo of 5 kwijt, misschien moet ik ook maar een maagverkleining nemen.”
“Je moet nu wel stoppen met afvallen hoor.”
“Als je verder afvalt blijft er niks meer van je over.”
Het bijzondere is: hoe je het ook doet, het is nooit goed.
Wanneer je “te zwaar” bent, krijg je te horen dat je moet afvallen.
Maar zodra je daadwerkelijk aan het afvallen bent, krijg je te horen dat je te dun wordt.
Wanneer je van morbide obesitas naar een gezond gewicht gaat, lijkt dat voor anderen ineens “te dun”. Maar dat is het niet. Dat is simpelweg dat mensen jou nog niet kennen in deze nieuwe versie van jezelf.
En net zoals jouw hoofd tijd nodig heeft om deze verandering te verwerken, geldt dat ook voor de mensen om je heen.
Wat veel mensen ook niet begrijpen, is dat je dit proces niet zomaar kunt stoppen.
Het is geen knop die je even aan of uit zet.
En ja, als je te ver zou afvallen richting ondergewicht, dan moet je daar zelf actief mee aan de slag. Meer eten, calorierijker eten, zoeken naar balans.
Maar ook dat… is werk.
Fase 3: Wanneer je stabiel bent
En dan kom je op een punt dat je gewicht stabiel is. Je hebt je doel bereikt.
En toch stoppen de opmerkingen niet.
“Je hebt de makkelijke weg gekozen.”
“Zo kan iedereen afvallen.”
“Dat is valsspelen.”
“Je hebt er geen moeite voor hoeven doen.”
Alsof je alleen maar achterover hebt geleund en hebt gewacht tot de kilo’s vanzelf verdwenen.
Mensen zien niet wat er achter zit.
Niet dat je nog steeds moet opletten wat je eet.
Niet dat je nog steeds kunt aankomen als je te veel calorieën binnenkrijgt.
Want als het echt zo makkelijk was… waarom zijn er dan zoveel mensen die na een maagverkleining weer aankomen?
Soms zelfs tot hun oude gewicht, of meer?
Het is geen valsspelen.
Het is niet moeiteloos.
Het is je hele leven omgooien.
Opnieuw leren eten.
De rest van je leven supplementen slikken.
Blijven monitoren.
En misschien wel het zwaarste van alles: de mentale strijd die erbij komt kijken.
Wat mensen niet zien
Een maagverkleining verandert je lichaam.
Maar wat mensen vaak niet zien, is hoeveel het ook mentaal met je doet.
De onzekerheden.
De aanpassingen.
De strijd met jezelf.
Het is zoveel meer dan alleen “afvallen”.
Wat ik wil meegeven
Iedereen heeft een mening. Dat zal ook altijd zo blijven.
Maar uiteindelijk ben jij degene die dit traject doorloopt.
Jij bent degene die de keuzes maakt.
En jij bent degene die met de gevolgen leeft — elke dag opnieuw.
Dus nee, het is niet de makkelijke weg.
Het is jouw weg.
En die is allesbehalve makkelijk.
Reacties
Een reactie posten