Complicaties na mijn maagverkleining: mijn strijd met acness

Toen ik mijn maagverkleining kreeg, wist ik dat er risico’s waren. Zoals bij elke operatie kunnen er complicaties ontstaan. Toch had ik nooit verwacht dat ik er één zou overhouden die zo’n grote invloed zou hebben op mijn dagelijks leven.

Na mijn maagverkleining kreeg ik namelijk te maken met ACNES.

Voor veel mensen is dit een onbekende term. Dat was het voor mij in ieder geval wel.

De eerste pijn

In mei 2024 begon het.
Op de terugweg van een evenement zat ik in de auto toen ik ineens lichte steken links onder in mijn buik voelde. In eerste instantie dacht ik er niet veel van. Misschien verkeerd gezeten, misschien een spier die opspeelde.

Maar in de loop van de dag werden de steken steeds heftiger. Tegen de avond had ik zoveel pijn dat ik eigenlijk alleen maar blij was dat ik naar bed kon. Morgen zou het vast wel weer over zijn, dacht ik.

Maar dat was het niet.

Van afspraak naar afspraak

Drie dagen later zat ik nog steeds met dezelfde pijn bij de huisarts. Zoals we dat in Nederland helaas vaak kennen, kreeg ik het standaard advies: neem een paracetamol en kijk het nog even aan.

Maar de pijn bleef.

Vijf dagen later heb ik zelf het ziekenhuis gebeld, de afdeling waar ik geopereerd was aan mijn maagverkleining. Daar heb ik mijn verhaal uitgelegd en in juni 2024 werd er een gastroscopie ingepland om de binnenkant van mijn slokdarm en maag te bekijken.

Toen de uitslag kwam, was die eigenlijk dubbel.

Er waren geen afwijkingen gevonden.

Aan de ene kant was dat natuurlijk een opluchting — er was niets ernstigs te zien. Maar tegelijkertijd was het ook frustrerend, want de pijn was er nog steeds en niemand wist waarom.

In juli volgde er een CT-scan. Ook daar werd niets bijzonders gevonden. Opnieuw diezelfde mix van opluchting en teleurstelling.

Vijf maanden met pijn

Inmiddels liep ik al vijf maanden met pijn rond. Met wekelijkse telefoontjes en meerdere ziekenhuisbezoeken, maar nog steeds zonder duidelijke verklaring.

Toen mocht ik langskomen bij de prikpoli van Solvimax.

Daar kreeg ik eindelijk een naam te horen voor wat er aan de hand was: ACNES.

ACNES is een aandoening waarbij zenuwen in de buikwand bekneld raken, vaak door littekenweefsel na een operatie. Het kan zorgen voor chronische pijn en is niet altijd eenvoudig te behandelen.

Wat mij meteen door het hoofd schoot was:
Als dit zo vaak voorkomt na een buikoperatie, waarom word je hier dan niet voor gewaarschuwd? En waarom heeft het vijf maanden moeten duren voordat iemand hieraan dacht?

Behandelingen en operaties

De eerste behandeling bestond uit injecties in de buik, begeleid door echo’s. Deze injecties moeten de zenuw als het ware verdoven of tot rust brengen.

Na twee prikken kreeg ik te horen dat een operatie de volgende stap was.

De kans dat die operatie succesvol zou zijn en dat ik daarna pijnvrij zou zijn was 98%. Dat klonk natuurlijk als een hele goede kans, dus in december werd ik geopereerd.

Helaas merkte ik al vrij snel dat de pijn niet weg was.

Dus weer terug naar Solvimax, opnieuw injecties en opnieuw onderzoeken. Uiteindelijk kreeg ik te horen dat ik nog een keer geopereerd moest worden. De kans dat deze tweede operatie niet zou werken was volgens de artsen maar 0,1%.

Dus opnieuw ging ik vol goede moed de operatie in.

Toen het ineens misging

In mei 2025 werd ik voor de tweede keer geopereerd.

De operatie zelf leek goed te zijn gegaan en ik mocht dezelfde dag nog naar huis. Maar in de avond, toen ik thuis op de bank lag, kreeg ik steeds meer pijn en ontstond er een grote bult onder mijn wond.

We belden de spoedeisende hulp, maar daar kregen we te horen dat ik de nacht maar moest afwachten.

Dat voelde niet goed.

Dus zijn we toch naar de spoedeisende hulp gereden.

Daar ging alles ineens heel snel. Ik kreeg zware pijnstilling en werd vrijwel direct klaargemaakt voor een spoedoperatie.

Ik bleek een flinke inwendige bloeding te hebben. Als ik niet snel geopereerd werd, had het heel anders kunnen aflopen.

Nog een lange weg

Na deze spoedoperatie kreeg ik helaas ook nog een nabloeding, waardoor ik maandenlang met een breukband moest lopen en opnieuw een lang hersteltraject inging.

De pijn verdween helaas nog steeds niet volledig.

Eind 2025 kreeg ik te horen dat er bij Solvimax geen verdere behandelmogelijkheden meer waren. Ik werd doorverwezen naar een pijnrevalidatietraject, om te leren omgaan met chronische pijn.

Op zoek naar antwoorden

Toch voelt het voor mij nog niet als het einde van het verhaal.
Op dit moment ben ik bezig met het zoeken naar een second opinion in België.

Wat deze hele periode mij vooral heeft geleerd, is hoe belangrijk het is om naar je lichaam te luisteren, door te blijven vragen en niet zomaar genoegen te nemen met “we weten het niet”.

Soms moet je zelf blijven zoeken naar antwoorden.

Ook als dat een lange weg is.