Van kleine operatie naar bijna dood ervaring

Sommige momenten in het leven blijven je voor altijd bij.

27 mei 2025 is zo’n dag voor mij.

Dat is de dag waarop een relatief kleine operatie bijna eindigde in iets veel ernstigers.

De tweede operatie

Op 27 mei werd ik in de ochtend voor de tweede keer geopereerd aan ACNES, een complicatie die ik heb overgehouden aan mijn maagverkleining. De operatie zelf verliep volgens plan en in de middag mocht ik alweer naar huis.

Alles leek goed te gaan.

Zoals je na een operatie verwachtte ik wat pijn en ongemak, maar niets wat buiten het normale viel. In de avond lag ik na het eten weer op de bank om wat te rusten.

Toen gebeurde er iets wat ik op dat moment niet echt serieus nam.

De “knap” in mijn buik

Toen ik me op de bank omdraaide voelde ik ineens een soort knap in mijn buik.
Een vreemd gevoel, maar ik stond er op dat moment niet echt bij stil.

Achteraf weet ik heel goed wat dat moment betekende.

Na die knap begon er langzaam een bult onder mijn wond te groeien. In het begin leek het nog mee te vallen, maar na een paar uur werd de bult steeds groter.

En de pijn ook.

De spoedeisende hulp bellen

Na een paar uur was de bult zo groot geworden dat we besloten de spoedeisende hulp te bellen. Voor ons voelde het duidelijk: dit klopt niet.

Aan de telefoon kregen we echter meerdere keren te horen dat het niet nodig was om naar het ziekenhuis te komen. Ik moest het de nacht maar even aankijken. Als ik er de volgende ochtend nog last van had, mocht ik langskomen.

Zelfs toen we aangaven dat het echt niet goed voelde, kregen we een vrij bot antwoord:

"Je kunt langskomen, maar je wordt toch weer naar huis gestuurd."

Maar mijn lichaam vertelde iets anders. De pijn werd erger en de bult bleef groeien. Dus besloten we toch in de auto te stappen en naar de spoedeisende hulp te rijden.

Alles ging ineens heel snel

Vanaf het moment dat ik binnenkwam ging alles ineens razendsnel.

Ik werd vrijwel direct in een onderzoekskamer gezet. Toen ik mijn shirt omhoog deed en ze de bult zagen, veranderde de sfeer meteen. Er werden direct meerdere mensen bij geroepen.

Ik kreeg een infuus met morfine en ondertussen werd er een operatiekamer klaargemaakt voor een spoedoperatie.

Ik bleek een flinke inwendige bloeding te hebben.

Alles bij elkaar zat er nog geen half uur tussen het moment dat ik de spoedeisende hulp binnenliep en het moment dat ik onder narcose werd gebracht.

Woorden die je niet snel vergeet

De volgende dag, toen ik wakker werd, vertelden de artsen me iets wat ik niet snel zal vergeten.

Als ik het advies van de telefoon had opgevolgd en de nacht had afgewacht, had ik het waarschijnlijk niet overleefd.

Dat besef komt pas later echt binnen.

Het herstel

In het ziekenhuis kreeg ik een breukband om mijn buik, maar deze mocht ik niet mee naar huis nemen. Volgens de artsen was mijn lichaam sterk genoeg en was de kans op nog een bloeding extreem klein: ongeveer 0,001%.

Toch voelde het na een paar dagen weer niet goed.

Er ontstond opnieuw een flinke bult op mijn buik die niet minder werd. Op 23 juni had ik een controleafspraak in het ziekenhuis en daar kreeg ik te horen dat ik toch weer een bloeding had gehad.

De bult die er zat bleek te bestaan uit bloedklonters die mijn lichaam zelf moest opruimen.

Dit keer kreeg ik wel een breukband mee naar huis en moest ik die lange tijd 24 uur per dag dragen.

Pas eind september kon ik eindelijk zonder breukband verder en was de bult bijna volledig verdwenen.

Luisteren naar je gevoel

Als ik terugkijk op deze dag, is er één ding dat er voor mij heel duidelijk uitspringt:

Luister naar je gevoel.

Als iets niet goed voelt, dan mag je dat serieus nemen. Ook als iemand anders zegt dat het wel meevalt.

Die avond voelde ik dat er iets niet klopte. En achteraf gezien heeft het volgen van dat gevoel waarschijnlijk mijn leven gered.

Soms weet je lichaam eerder dat er iets mis is dan wie dan ook.