De mentale kant van een maagverkleining: iets waar weinig over wordt gesproken

 

Toen ik begon aan mijn traject voor een maagverkleining, wist ik dat mijn lichaam zou veranderen. Wat ik minder goed besefte, was hoeveel er mentaal zou veranderen – en hoeveel juist niet.

Inmiddels ben ik meer dan 50 kilo afgevallen. Een getal waar ik ongelooflijk trots op ben, en iets wat mijn leven op veel manieren heeft veranderd. Toch is er ook een kant van dit proces waar weinig over wordt gesproken: wat het met je hoofd doet.

In mijn hoofd ben ik nog steeds dik

Hoewel de weegschaal een heel ander verhaal vertelt, voelt dat in mijn hoofd niet altijd zo. Het beeld dat je jarenlang van jezelf hebt gehad, verdwijnt niet ineens omdat je lichaam verandert. Soms kijk ik in de spiegel en zie ik nog steeds dezelfde persoon van vroeger.

Dat kan verwarrend zijn. Mensen om je heen zien een enorm verschil, geven complimenten en benoemen hoe goed je eruitziet. Maar in je eigen hoofd kan dat gevoel achterblijven. Alsof je brein nog niet helemaal heeft ingehaald wat je lichaam heeft gedaan.

Van bolle buik naar hangbuik

Nog iets waar weinig mensen het over hebben: loshangend vel.

Je denkt misschien dat wanneer je buik verdwijnt, je een platte buik terugkrijgt. In werkelijkheid ruil je soms een bolle buik in voor een hangbuik. Door het vele afvallen kan je huid simpelweg niet altijd meer volledig herstellen.

Dat kan onzekerheid geven. Je bent ontzettend trots op wat je hebt bereikt, maar tegelijkertijd kan het lastig zijn om je lichaam weer volledig te accepteren. Het is een nieuwe fase van leren kijken naar jezelf.

De angst om weer aan te komen

Misschien wel het moeilijkste onderdeel voor mij is de angst om weer aan te komen.

Waar eten vroeger soms een strijd was om minder te eten, is het nu soms een strijd in mijn hoofd geworden om niet te obsessief te worden. Ik weeg mezelf regelmatig, tel calorieën en ben constant bezig met gezond bewegen. Niet alleen omdat ik gezond wil leven, maar ook omdat de angst om terug te vallen groot kan zijn.

Elke halve kilo die erbij komt voelt als een alarmbel. Alsof er meteen iets misgaat.

Ik merk dat dit bij mij steeds meer een obsessie is geworden. Daarom heb ik besloten om binnenkort hulp te zoeken bij een medisch psycholoog. Want net zoals mijn lichaam ondersteuning heeft gekregen met de operatie, verdient mijn hoofd ook aandacht en begeleiding.

Uit eten gaan verandert ook

Ook iets praktisch waar je tegenaan loopt: uit eten gaan.

Porties in restaurants zijn vaak simpelweg te groot. Wat voor anderen een normale maaltijd is, kan voor iemand met een maagverkleining onmogelijk op. Daardoor worden tapas, kleine gerechtjes of zelfs een kindermenu soms je beste vriend.

Het is even zoeken naar wat voor jou werkt, en soms ook leren dat het oké is om eten te laten staan.

Geen valsspelen en geen makkelijke oplossing

Tot slot wil ik iets benadrukken wat vaak wordt gezegd over een maagverkleining: dat het “valsspelen” zou zijn, of de makkelijke weg.

Maar niets is minder waar.

Een maagverkleining is geen magische oplossing. Het is een hulpmiddel. Een hulpmiddel dat je helpt, maar waar je zelf nog steeds keihard voor moet werken. Het vraagt discipline, doorzettingsvermogen en vaak ook een enorme mentale strijd.

Het verandert je leven, maar het vraagt ook dat je zelf elke dag opnieuw keuzes maakt.

En misschien is dat wel de belangrijkste les van dit hele traject: dat afvallen niet alleen een fysieke reis is, maar minstens zo veel een mentale.