50 kilo lichter, maar in mijn hoofd nog steeds dik

 

50 kilo afvallen. Als je het zo zegt, klinkt het bijna onwerkelijk. En eerlijk? Dat is het soms ook. Want terwijl mijn lichaam compleet veranderd is, voelt mijn hoofd soms alsof het nog niet helemaal mee is gegaan.

Mijn lichaam veranderde sneller dan mijn hoofd

Afvallen gaat in fases, maar ergens komt er een punt waarop het ineens snel lijkt te gaan. Kleding wordt te groot, cijfers op de weegschaal blijven dalen… maar mentaal? Daar gaat het een stuk langzamer.

Het is een gek gevoel om in de spiegel te kijken en te weten dat je veranderd bent, maar je van binnen nog steeds die “oude versie” van jezelf voelt. Alsof je hoofd nog niet helemaal heeft bijgewerkt wat er fysiek allemaal is gebeurd.

De “nieuwe jij” voor anderen

Wat het soms nog verwarrender maakt, is dat er mensen in mijn leven zijn die mij pas kennen ná mijn gewichtsverlies. Voor hen is dit wie ik ben. Zij kennen de oude versie van mij niet.

Maar ik wel.
En in mijn hoofd ben ik soms nog steeds die persoon.

Dat verschil is moeilijk uit te leggen. Voor hen is er geen “voor en na”, maar voor mij voelt dat contrast er elke dag nog wel.

Oude gewoontes die blijven hangen

Wat ik misschien nog wel het meest merk, zijn de kleine dingen. Automatische gedachten die er nog steeds zijn, zonder dat ik er bewust over nadenk.

Zoals twijfelen of ik wel in een stoel met leuningen pas.
Die kleine aarzeling voordat ik ga zitten.
Alsof mijn lichaam nog hetzelfde is als vroeger.

Of in de winkel. Zelfs nu, twee jaar na mijn operatie, merk ik dat ik automatisch naar de grote maten loop. Alsof dat nog steeds “mijn plek” is. Terwijl ik inmiddels gewoon een S/M pas.

Het besef komt vaak pas later. En elke keer is dat weer een klein moment van: oh ja… dat is niet meer wie ik nu ben.

Een stukje identiteit loslaten

Misschien zit het diepste stuk wel in identiteit. Want afvallen is niet alleen fysiek. Het verandert ook hoe je jezelf ziet.

Op mijn showauto had ik altijd een sticker:
“Please don’t park too close, I’m fat.”

Het was een grapje, een stukje zelfspot, maar ook iets wat bij mij hoorde. Iets wat onderdeel was van hoe ik mezelf zag.

Mijn vrienden vonden op een gegeven moment dat die sticker eraf moest. En eerlijk? Dat vond ik lastig. Want het voelde alsof ik een stukje van mezelf moest loslaten.

Uiteindelijk heb ik hem vervangen door:
“Please don’t park too close. I used to be fat.”

En misschien zegt dat wel precies waar ik nu sta.

Tussen twee versies van mezelf

Ik ben niet meer wie ik was.
Maar soms voelt het ook nog niet alsof ik volledig ben wie ik nu ben.

En ik denk dat dat oké is.

Dit hele proces is niet alleen een fysieke reis, maar ook een mentale. En die twee lopen niet altijd gelijk. Soms loopt je lichaam voor, en moet je hoofd nog even bijkomen.

Wat ik wil meegeven

Als jij dit herkent: je bent niet raar.
Het is normaal dat je hoofd tijd nodig heeft om zo’n grote verandering bij te houden.

Geef jezelf die tijd.

Want uiteindelijk groei je niet alleen naar een nieuw lichaam, maar ook naar een nieuwe versie van jezelf.

En dat… dat is misschien wel de grootste verandering van allemaal.